#10 Drukke en intensieve dagen

Druk-druk-druk

Ik houd er nooit zo van om mijn agenda helemaal vol te plempen. Toch word ik deze maand nogal geleefd door een volle agenda. Op m’n werk is het druk met verschillende vergaderingen buiten de deur. Inclusief etentjes, dat dan weer wel, maar dat betekent dus dat ik op die avonden pas tegen een uur of negen thuiskom. En ook privé staat er op minstens vier dagen van de week iets gepland. Gatver!

Weekendje weg

Dan was er nog het afgelopen weekend met vriendlief. We hadden elkaar een tijd niet gezien en hadden ons allebei verheugd op het weekend. Ik had zin om erop uit te gaan en had een fijn hotel voor ons geboekt. Het liep allemaal echter niet geheel naar wens en verwachting.

Relatiestress

We hebben een niet-alledaagse relatie aangezien vriendlief in het buitenland woont. Dit begint steeds meer z’n tol te eisen. Doordat we elkaar zo weinig zien staat onze relatie als het ware stil terwijl onze individuele dagelijkse levens gewoon in beweging blijven. Vriendlief heeft geen plannen terug te keren naar Nederland en ik heb geen plannen hier alles op te geven en naar zijn buitenland te vertrekken. We willen echter geen overhaaste beslissingen nemen en denken allebei na over wat we nu eigenlijk willen.

Thuiswerk

Hier thuis is ook nog veel werk aan de winkel maar het komt er alsmaar niet van om de boel echt onder handen te nemen. Dit weekend moet het toch wel een keer gaan gebeuren. Ik heb zaterdag en zondag helemaal vrij gehouden om eens flink aan de slag te gaan!

Advertenties

#9 Sauna

Ontspanning

In mijn woonplaats zit een kleine sauna. Eentje zonder al te veel luxe, met een gemoedelijke sfeer en niet zo duur. Om te ontspannen en even bij te komen van de dagelijkse beslommeringen probeer ik er met enige regelmaat naartoe te gaan. Dat lukt helaas niet altijd maar nu was het twee zondagen achtereen feest. Nou ja, feest?

Vorige week zondagmiddag was ik er en toen was het heerlijk rustig. Behalve ik waren er nog twee andere gasten en die kwamen er overduidelijk ook voor hun rust. Later in de middag kwamen er nog een paar gasten bij – ook rustigerds, ik heb ze daar vaker getroffen – maar toen stond ik al op het punt naar huis te gaan.

In de herhaling

Vandaag ging ik in de herhaling. Ik verheugde me op weer zo’n ontspannen middag. Maar helaas dachten de andere, pak ‘m beet 10, bezoekers daar anders over. Het was een gekakel van jewelste. Op volume 10. En hoewel in de kleedkamer een bordje hangt met: “Grote tassen a.u.b. in deze kleedkamer laten” had een aantal z’n grote tas – en eentje zelfs een boodschappentrolley! – meegenomen naar de saunaruimte waar de tassen/trolley de toegang tot de kluisjes blokkeerden.

Truc

Als ik in de gaten heb dat er, in mijn ogen, vervelende exemplaren rondlopen in de sauna, probeer ik mijn saunarondjes af te stemmen op de mensen die ik wil mijden. Vaak lukt dat, vandaag echter niet. De overige bezoekers waren verdeeld over drie groepjes en die hielden niet alle drie rekening met mijn behoefte aan rust. Stom, hè? 😉

De pot verwijt de ketel

Ik zat in het bubbelbad toen er een groepje oude dames langs me heen liep van wie er eentje klaagde: “Ik moet daar weg, ik wil niet bij dat geklets van die mannen zitten.” En vervolgens gingen ze zelf luidkeels met z’n drieën in gesprek. Op een zeurende toon. Over niks.

Wat is het hier duur geworden!

Even later kwam ik diezelfde dames tegen in de rustruimte waar er eentje zat te zaniken over de tomatensoep die veel dikker was dan anders: “Ja mevrouw, maar het is dan ook pomodorisoep. Dat staat op het menu aangegeven en dat hebt u besteld.” “Ja, maar ik vind het niet lekker en het brood dat erbij is, is ook al anders dan anders.” En meer van dat soort geneuzel.

Een andere dame uit hetzelfde groepje kon maar niet beslissen wat ze wilde eten. Op de opmerking van de medewerker dat ze ook iets van het maandmenu – dat altijd op een aparte kaart staat – kon bestellen, zei de dame: “Nee, hoefiknie, lussiknie.” Vervolgens ging het over de salades op de reguliere kaart: “Nou nou nou, wat zijn ze duur geworden, meer dan € 9!” “Mevrouw, de prijzen zijn maar licht gestegen, vorig jaar waren de salades € 8,95.” “Nou, de laatste keer dat ik hier was, kostten ze nog € 7,95 hoor!” “Wanneer was u hier voor het laatst?” “Twee jaar geleden.” Ik kreeg spontaan zin haar op haar gezicht te timmeren. (Maar heb me weten in te houden.)

Afsluiten

Vaak kan ik me wel afsluiten voor dit soort drukte, vandaag lukte dat echter niet. Er was maar één andere gast die overduidelijk geen behoefte aan een gesprek had. De rest van de gasten was óf doof (ouderdom), óf niet empathisch, óf enigszins verstandelijk beperkt (de twee broers die er rondliepen). Het is onbegonnen werk om je dan af te sluiten of om te vragen of het wat rustiger kan. De mensen bedoelen het ook helemaal niet slecht. Ze hebben gewoon niet in de gaten hoe hinderlijk ze zijn.

Betalen en wegwezen

Bij het afrekenen vroeg de medewerkster aan de balie of ik een prettig saunaverblijf had gehad. Ik zei dat ik het onaangenaam onrustig had gevonden. Waarop zij in de computer keek naar de namen van de andere gasten en zei dat ze dat wel kon snappen. :-/

Niet meer op zondag

Ik denk dat ik de volgende keer de zondagmiddag maar mijd. Sowieso is dat voor mij geen gebruikelijke sauna-dag. Meestal ga ik op een zaterdagmiddag met vriendlief als we een weekend bij mij zijn. Of op een doordeweekse avond met een andere vriend. Vooral die doordeweekse avonden zijn prettig.

Stilteruimte

Mocht ik ooit nog eens in zo’n tsunami van geluid terechtkomen, ga ik de sauna voorstellen één van de twee saunacabines te bestempelen tot stilteruimte. Goh, wat zou dat fijn zijn! 🙂

#8 Herdenken

Het lied der achttien dooden

Een cel is maar twee meter lang
en nauw twee meter breed,
wel kleiner nog is het stuk grond,
dat ik nu nog niet weet,
maar waar ik naamloos rusten zal,
mijn makkers bovendien,
wij waren achttien in getal,
geen zal den avond zien.

O lieflijkheid van licht en land,
van Holland’s vrije kust,
eens door den vijand overmand
had ik geen uur meer rust.
Wat kan een man oprecht en trouw,
nog doen in zulk een tijd?
Hij kust zijn kind,
hij kust zijn vrouw
en strijdt den ijdlen strijd.

Ik wist de taak die ik begon,
een taak van moeiten zwaar,
maar’t hart dat het niet laten kon
schuwt nimmer het gevaar;
het weet hoe eenmaal in dit land
de vrijheid werd geeerd,
voordat een vloekbre schennershand
het anders heeft begeerd.

Voordat die eeden breekt en bralt
het miss’lijk stuk bestond
en Holland’s landen binnenvalt
en brandschat zijnen grond;
voordat die aanspraak maakt op eer
en zulk Germaansch gerief
ons volk dwong onder zijn beheer
en plunderde als een dief.

De Rattenvanger van Berlijn
pijpt nu zijn melodie,
– zoo waar als ik straks dood zal zijn
de liefste niet meer zie
en niet meer breken zal het brood
en slapen mag met haar-
verwerp al wat hij biedt
of bood die sluwe vogelaar.

Gedenkt die deze woorden leest
mijn makkers in den nood
en die hen nastaan ’t allermeest
in hunnen rampspoed groot,
gelijk ook wij hebben gedacht
aan eigen land en volk
– er daagt een dag na elken nacht,
voorbij trekt iedre wolk.

Ik zie hoe’t eerste morgenlicht
door ’t hooge venster draalt.
Mijn God, maak mij het sterven licht
– en zoo ik heb gefaald
gelijk een elk wel falen kan,
schenk mij dan Uw gena,
opdat ik heenga als een man
als ‘k voor de loopen sta.

1941 – Jan Campert (1902-1943)

#7 Mijn april

  • Dit blog gestart. Ik miste het schrijven en de interactie met andere bloggers. Die interactie moet nog weer groeien. Waarschijnlijk zijn de meeste bloggers mij vergeten. 😉
  • Heel veel gelezen. Het lezen zat een tijdje in het slop maar ik heb het weer helemaal ontdekt!
  • Leuke kunst- en cultuurdingen gedaan. Volgende maand weer zo’n maand wat mij betreft.
  • Een uiterst gezellige tweede paasdag met een lieve vriend.
  • De sfeer op m’n werk, en vooral wat die met veel van m’n collega’s doet, is wel “een dingetje”. Ben vaak uitgeput als ik thuiskom. Dat ik door fysieke oorzaken niet zo best slaap helpt ook niet echt (echt niet). En dat zorgt er weer voor dat ik niet zo gemotiveerd ben om ’s avonds thuis nog iets te doen. Moet die vicieuze cirkel zien te doorbreken.
  • Helaas deze maand geen samenzijn met mijn geliefde. Hopelijk over een paar weken.
  • In de basis tevreden met mezelf en m’n leven, hoor! 😀

#6 Koningsdag

Vive la république

Ik heb helemaal niets met de monarchie. Ik vind het niet meer van deze tijd dat een staatshoofd zijn/haar positie erft. Nu hebben wij het best getroffen met het huidige koninklijke gezin maar jeetje, wat hebben er in het verleden royale idioten rondgelopen, zeg! Zelfs in het recente verleden. Denk aan de schandalen rond de echtgenoot van Willem-Alexanders grootmoeder en die van zijn overgrootmoeder.
En ongetwijfeld lopen er op deze aardkloot nog steeds heel veel koninklijke mislukkelingen rond. Veelal mannen die in sommige gevallen veel meer macht hebben dan ons, in zekere zin vleugellamme, staatshoofd en die daardoor nog gevaarlijk zijn ook.

Geïntrigeerd door wil en dank

En tóch hè ben ik geïntrigeerd door wat er allemaal gebeurt rond ons koninklijk huis en op koningsdag. Door de ophef die er van een doordeweeks koninklijk werkbezoek wordt gemaakt, door al die mensen die zich uitdossen en bijkans in katzwijm vallen als ze een handje van een royal krijgen of met hem/haar op de foto mogen, de liedjes en dansjes die maandenlang worden ingestudeerd en die vaak maar een halve minuut worden aanschouwd door de koninklijke bezoekers, de op de royale gezichten geplakte glimlachen, de jonge prinsessen die – maar nu vul ik het even voor hen in – vast en zeker liever iets anders doen dan de hele dag met een boeketje in hun hand rondlopen, opzitten en pootjes geven… Waarschijnlijk zegt het meer over mij dan over de Oranjes en hun aanhangers maar ik vind dat dus nogal gênant allemaal. Alsof de Oranjes niet ook gewoon mensen van vlees en bloed zijn en net als jij en ik bruin poepen.

Een gewoon gezin

Zoals hierboven al gezegd denk ik dat wij het best hebben getroffen met het huidige koninklijke gezin. Willem-Alexander lijkt me een heel aardige vent, Máxima is intelligent en staat zowel nationaal als internationaal haar vrouwtje en de dochters lijken me slimme jonge mensen die met beide benen stevig op de grond worden gehouden. Aan de lichaamstaal van de koning, koningin en hun dochters kun je zien dat ze eigenlijk ook een heel gewoon gezin vormen. Zo is er af en toe een vermanende blik of een knus onderonsje. Maar ‘gewoon’ is in hun geval wel een relatief begrip. Want het is natuurlijk niet gewoon om te wonen in een huis van 8.785 m² (bron: Wikipedia), altijd te worden omgeven door bewakers en ander personeel en het gevoel te moeten hebben dat iedereen altijd alles van je wil weten.

Als… dan…

Als we dan toch een monarchie moeten hebben, dan is een monarchie met deze Oranjes zo slecht nog niet. Maar het zou me liever zijn wanneer we een democratisch gekozen staatshoofd hadden.

Mijn koningsdag

Zelf heb ik deze koningsdag doorgebracht zoals ik iedere zaterdag doorbreng. Ik heb thuis wat aangerommeld, wat boodschappen gedaan en verder vooral veel geluierd want moe van de intensieve werkweek. Kortom: niets bijzonders en daardoor juist fijn.

#5 Kunst (en vliegwerk)

Cursus

Deze maand volgde ik op de donderdagavonden een cursus Vrouwen in de Kunst. Man/vrouw-rolpatronen, feminisme én kunst hebben mijn interesse en dat kwam allemaal mooi samen in deze cursus.

De cursusgroep bestond enkel uit vrouwen. Volgens de docente was dit de eerste keer dat ze dit meemaakte. Meestal zitten er, ook bij deze cursus, wel mannen in de groep.

Het was een erg leuke groep waarin ook stevig gediscussieerd werd. Na afloop van deze laatste lesavond zijn we nog met een groepje een drankje gaan doen in een café in de buurt. Dat was erg gezellig. Als het goed is, zien we elkaar over een paar weken nóg eens. Dan geeft de docente een rondleiding in een museum hier in de buurt. Ik kijk er nu al naar uit!

Haasten

Ik heb me wel te pletter moeten haasten om op tijd te zijn vanavond. De cursus begon om 19:00 uur en als je fulltime werkt en na je werk nog moet koken en eten is het wel een beetje vroeg. Daarbij moest ik na mijn werk ook nog even m’n haren laten wassen bij de kapper (vanwege nog steeds geen warm water). Dat was gelukkig snel gedaan. Drogen en stylen heb ik thuis gedaan terwijl het eten op stond.

De smaak te pakken

Ik heb de smaak te pakken en hoop dat ik later dit jaar een andere leuke kunstcursus tegenkom! 🙂

#4 Pasen

Nog steeds in de chaos

Van een heel grote opruimactie is het nog niet gekomen. Te veel afleiding, te weinig zin om aan de slag te gaan. Terwijl het wel nodig is want anders kan de cv-meneer straks niet fatsoenlijk z’n werk doen. Maar ja, dan begin ik ergens aan en dan kom ik een lang niet gezien fotoalbum tegen, bijvoorbeeld. En dan is het weer gedaan met de focus op het échte werk. 😦

Komt nog bij dat ik gehinderd word door een niet ernstig maar wel heel vervelend fysiek probleem waardoor ik niet zo goed kan tillen en sjouwen. Daardoor gaat het sowieso allemaal al minder snel en makkelijk dan ik zou willen. Ik word er soms een beetje moedeloos van.

Dagje uit

Vandaag, tweede paasdag, was een dagje uit naar/met een goede vriend. We hebben gefietst in de omgeving van zijn woonplaats. Het was een mooie fietstocht met uiteraard een uitgebreide tussenstop op een terras, dat snap je zeker wel! 😀

We hebben altijd goede gesprekken. We kennen elkaar al jaren en hebben vaak aan een half woord al genoeg. ❤

Werk

Morgen is het weer gedaan met het lieve vrije leven. Er moet weer worden gewerkt. Het valt de laatste tijd niet mee. Veel veranderingen, veel onvrede, veel geklaag. Heel veel zaken gaan mij niet direct aan maar het heeft wel z’n invloed op mij. Want de hele dag alleen maar klagende collega’s aan je bureau is niet echt mijn idee van een productieve en plezierige werkdag!

Grenzen stellen

Ik moet m’n grenzen heel goed bewaken. Dat is een valkuil voor mij. Ik heb de neiging veel te veel tijd en energie te steken in mensen en zaken die mijn tijd en energie niet waard zijn. Mensen die proberen hun ellende bij mij (en bij anderen) te dumpen, zelf geen enkele verantwoordelijkheid voor hun werk en leven nemen en er niet zijn als ik ze eens nodig heb.

Focus

Zowel op mijn werk als thuis moet ik mij deze week focussen op de écht dringende zaken. Hier thuis is dat het aanpakken van de chaos. In mijn BuJo heb ik al een plan van aanpak voor de hele week genoteerd.

Laat ik dit vooral in gedachten houden: de beste manier om iets gedaan te krijgen is: beginnen!